بیشتر کودکان آلوده به HIV این ویروس را قبل از تولد یا در نزدیکی زمان تولد از مادر خود می گیرند. آلودگی به HIV کمتر علائمی دارد، اما به طور پیشرونده ای به دستگاه ایمنی آسیب می رساند، و نهایتا منجر به ایدز (سندرم نقص اکتسابی دستگاه ایمنی) می شود. در بیماری ایدز، دستگاه ایمنی چنان ضعیف می شود که امکان عفونت هایی همچون ذات الریه و پیشرفت غیر قابل توقف آن ها فراهم می آید.
علائم بیماری:
بیشتر کودکانی که قبل از تولد یا در نزدیکی آن مبتلا می شوند، قبل از ۲ سالگی علائم را بروز می دهند. اما بعضی نیز شاید تا ۵ سالگی علامتی بروز ندهند، و در چند مورد نیز بیماری در حدود ۱۱ سالگی تشخیص داده شده است. بعضی از علائم گوناگون بیماری در کودکان عبارت اند از:
– نارسایی رشد
– اسهال مزمن
– بزرگی غدد لنفاوی
– ابتلای مکرر به بیماری های عفونی
– حمله های سینه پهلو
– عقب ماندگی ذهنی
آیا به پزشک باید مراجعه کرد؟
کودکانی که آلوده به HIV یا مبتلا به ایدز شده اند نیاز به نظارت پزشکی دقیق دارند.
پزشک چه کاری ممکن است انجام دهد؟
اگر پزشک مشکوک به HIV در کودک شود با والدین مشاوره می کند. اگر پدر و مادر هر دو پس از مشاوره اعلام رضایت نمایند، آزمایش خون انجام می شود. تشخیص در کودکانی که علائمی ندارند دشوار است، زیرا پادتن های HIV بدن مادر ممکن است یک سال یا بیشتر در بدن کودک بمانند. ممکن است داروهایی همچون زیدو وودین برای حمله به ویروس و کند کردن پیشرفت بیماری تجویز شود. همچنین ممکن است تزریق های منظم گاماگلوبولین، و نیز داروهای ضد باکتری مثل کوتریموکسازول برای پیشگیری یا مبارزه با عفونت های ثانوی همچون ذات الریه تجویز گردد.
کارهای مقدماتی که می توان انجام داد:
اگر آلوده به HIV و دارای فرزند هستید، توصیه می کنیم کودکتان را با شیر خود تغذیه نکنید، زیرا احتمال ضعیف اما قطعی وجود دارد که ویروس از شیر شما به کودک منتقل شود؛ اما در غیر اینصورت ممکن است از آلوده شدن به آن مصون بماند. اگر کودک شما آلوده به HIV یا مبتلا به ایدز باشد، مشاوره و راهنمایی خواهید شد تا بدانید چگونه با بیماری کنار بیایید.
چشم انداز بیماری چگونه است؟
در موارد نادری، کودکانی که آلوده به HIV بوده اند، به نظر می رسد کاملا بهبود یافته اند. اما اگر پیشرفت پزشکی قابل توجهی رخ ندهد، بیشتر کودکان آلوده به HIV ظرف چند سال از شروع علائم به ایدز مبتلا می شوند و می میرند.
