مقوله کم رویی کودکان چیست؟
ترس از رویارویی با دیگران و توجه فوقالعاده به خود که به دنبال آن کودک دچار تنش می شود و روایط عاطفی و شناختی او را تحت تأثیر قرار می دهد را کم رویی کودکان می نامند.
از نشانه های رایج کمرویی در کودکان می توان به موارد زیر اشاره کرد:
- مضطرب شدن و یا دستپاچه شدن و گریه کردن
- سرخ شدن و گوش خود را لمس کردن
- خجالت کشیدن و به لکنت افتادن
- با حداقل کلمات حرف زدن
- با صدای آهسته و غیرطبیعی سخن گفتن
- روی برگرداندن از غریبه ها و چسبیدن به افراد آشنا
- فرار کردن از جمع غریبه ها و مخفی کردن خود از انزوا
- کمتر لبخند زدن یا عبوس بودن
- با انگشتان خود بازی کردن و یا با لباس خود و رفتن
- از این پا به آن پا شدن
- خم کردن سر و زیر چشمی به غریبها نگاه کردن یا عدم برقراری ارتباط چشمی مستمر و طبیعی با دیگران
- خشت در افکار خود غرق شدن
- تمایل به سر و کار داشتن با شیا و وسایل کتاب و لوازم مختلف به جای آدم ها
- در علاقه به بازی با کودکان آشنا و کوچکتر از خود
- تمایل به تنها بودن چه در مدرسه و چه در مکان های عمومی
- ضعف اعتماد به نفس و کمبود شهامت در عین توانایی و قدرت و عدم برخورداری از ابتکار عمل
شکست در تحصیل، نداشتن احساس امنیت در خانه، سخت گیری والدین و اولیای مدرسه و توقعات نابجا از کودک، زدن برچسبها القاب و عناوین گمراهکننده به کودک که در برخی مدارس شایع است می تواند از علل به وجود آورنده ی کمرویی باشد. همچنین وجود یک ضایعه مغزی یا ضعف و بیماری در کودک نیز می تواند منجر به کم رویی شود.
تقویت کمرویی در فضاهای آموزشی یا خانواده گاه موجب تثبیت چنین رفتاری در شخصیت کودک می شود. متاسفانه در بیشتر موارد کودک کمرو مترادف دختر یا پسر مودب و خوب معرفی می گردد.
راهکارهایی که والدین میتوانند برای رفع کمرویی کودکان انجام دهند، عبارتند از:
- از مقایسه کردن کودک با سایر همسالانش بپرهیزید.
- به جای تاکید بر کارهایی که کودک نمیتواند انجام دهد به کارهایی که میتواند انجام دهد، توجه کنید.
- تشویق کودک کمرو به شرکت فعال در برنامه های گروهی کوچک دو یا چند نفره بسیار موثر است. مانند کاردستی، اجرای برنامه نمایشی، شرکت در گروه سرود و بازیهای چند نفره و تایید و تشویق او در جمع کوچک کودکان دیگر.
- ادامه فعالیت ها و شرکت در گروه های بزرگتر در آینده را تشویق کنید.
- حمایت و قبول بدون قید و شرط کودکان کمرو حتی اگر برخی از رفتارهای آنان مورد پسند نباشد. زیرا آنان باید احساسات خود را ابراز کرده و سپس به تغییر آنها بپردازند.
- کودکان کمرو نیاز دارند که والدین و مربیان احساسات مثبت آنها را بپذیرند و به آنها پاسخ دهند.
- با یادآوری تجارب موفقیت آمیز کودک کمرو در او ایجاد حس امنیت کنید.
- از کودکان کمرو سوال بپرسید. سوالاتی که پاسخ های آن بله یا خیر باشد و اطمینان داشته باشید که کودک پاسخ آنها را به خوبی میداند. با جملاتی از قبیل این سوال بسیار خوبی است، من خوشحالم که این سوال را مطرح کردی، زیرا احتمالاً خیلی از بچه های دیگر هم این سوال را دارند، سوال کردن کودک را تشویق و تقویت کنید.
- تلاش های کودک را در خانه و مدرسه جهت شرکت در جمع ثبت و آن را تقویت کنید. مربی میتواند روزانه دفعات صحبت کردن و شرکت در کلاس را ثبت کند و نتیجه آن را همراه با کودک به منزل بفرستد.
- اعتماد به نفس کودک را تقویت کنید بدین ترتیب که کودک را برای مطرح کردن هرگونه سوال تشویق کنید و مواظب باشید. هیچ گاه با جملاتی مثل عجب سوال احمقانه ای او را شرمسار نسازید. کاری کنید تا کودک احساس راحتی و امنیت کند، حتی اگر پاسخ هیچ سوالی را نداند.
- به واکنش خود در مقابل سوال کودک توجه کنید. ممکن است شما رفتار کنجکاوی و سوال کردن کودک را به طور ناخودآگاه سرکوب کرده باشید. ممکن است حوصله حرف زدن نداشته باشید یا مشغله کاری داشته باشید. کودکان به دقت در رفتار شما توجه می کنند، بنابر این شما همواره مراقب اعمال خود باشید.
شما هم می توانید تجربیات مثبت و منفی خود را درباره نشانه های کمرویی، ریشه هایش و طریقه رابطه با کودکان را در پایین همین صفحه با دیگر خانواده ها به اشتراک بگذارید. در عین حال می توانید با اشتراک گذاری این مطلب با دیگران به دوستان خود آگاهی هدیه دهید. در شبکه های اجتماعی هم پیگیر اخبار ویکی بیبی باشید.
